Lore: Mazhraya

Mazhraya werd geboren uit de oceaan. Een dochter van velen, maar altijd de grootste. Bij de geboorte viel het haar vader direct op, er valt een duisternis over het kind. Ze huilde en huilde en huilde en niets beurde haar op.

Zo groeide ze op, een triest en treurig kind. Tot, op een zekere dag, Suriyak haar anschouwde. Hij was, tot grote frustratie van zijn ouders Bhoom en Ulaga een eeuwig vrijgezel. Altijd in beweging en nooit klaar om te settelen. Wanneer zijn stralende gelaat op Mazhraya viel steeg zij op. In hem vond zij haar geluk en zij deed alles om maar bij hem in de buurt te zijn.

Ze trouwden op het strand omringd door de dieren, de planten en de lucht. Zo onder de indruk waren deze van het paar, dat de planten harder gingen groeien dan ooit tevoren, de dieren vermenigvuldigden zich en de lucht was altijd in een aangename bui. De oceaan bleef rustig, wetende dat zijn dochter in goede handen was.

Op een van Suriyak’s reizen zag hij in de verte Nila. Haar knappe uiterlijk viel hem meteen op, maar ze ontmoetten elkaar nog niet. Ze konden enkel elkaar van een afstand zien. Toen hij terug was vertelde Suriyak Mazhraya over deze mysterieuze dame. Mazhraya had haar wel vaker gezien en het klikte wel tussen de twee. Ze stelde voor om Nila en Suriyak aan elkaar voor te stellen.

Zo vormde de drie een hechte band, met Mazhraya in het midden. Omdat Nila en Suriyak afwisselende schema's hadden spendeerde zij de dag met Suriyak en de nacht met Nila. Het verdrietige kind van vroeger was een ver verleden. Omringd door liefde wist Mazhraya zeker dat niks haar meer kon deren.

Wat zij niet wist is dat, ook zonder haar, Nila en Suriyak dichter bij elkaar groeide. Soms, als Mazhraya er niet bij was, vonden de twee elkaar in de schemer. Zonder Mazhraya konden beide genieten van de aanblik van de wereld. Anderen begonnen over hun te spreken. “Suriyak’s straling brengt ons geluk en warmte, Nila is het mooiste lichaam in het heelal. Konden we hun maar vaker zien zonder Mazhraya er tussen”. Suriyak en Nila hoorden deze rumouren en het deed hun ego goed.

Ze wisten zeker, met zijn tweeën konden ze meer bereiken dan met zijn drieën. Op een dag, toen Mazhraya weg was, besloten ze hun slag te slaan. Ze zouden samenkomen voor de gehele wereld om te zien. Ze kwamen dichter en dichter bij elkaar en de mensen aanschouwden hun met verwondering.

Op het moment dat ze samensmolten viel er een duisternis over de wereld. Ook Mazhraya viel dit op en met een slecht voorgevoel begon ze naar huis te bewegen. Hier betrapte ze Suriyak in de armen van Nila.

Mazhraya wist dat ze woest moest zijn. De lucht begon te rommelen en de oceaan werd onrustig, maar op dat moment kwam een oud gevoel terug naar boven en de woede maakte plaats voor verdriet. Ze huilde en huilde en niets beurde haar op.